Er zijn dagen dat ik het nieuws lees en dan lijkt het alsof de wereld uit elkaar aan het vallen is.

Wanneer de laatste lichtstraal verdwijnt en de flap van de hut sluit, valt de duisternis als een warme deken over ons heen: de reis naar binnen begint. Onder de wilgentakken, die zich als een houten ribbenkast over de aarde buigen, vervaagt de buitenwereld en maakt de klok plaats voor een tijdloze ruimte.

Daar ligt hij weer. De berg die ik bij naam ken, maar waarvan de contouren vandaag vreemd aanvoelen. De herfst is hier vroeger ingevallen dan in het dal. Het pad is bedekt met een dik tapijt van nat mos dat mijn voetstappen dempt, alsof de wereld zelf me vraagt om stiller te worden, om de arrogantie van mijn tempo te laten varen. Een koude wind snijdt langs mijn wangen.

Herken je dat? Dat je zo fanatiek probeert de emotionele gaten in andermans schip te dichten, dat je vergeet dat je zelf in een lekke kano zit? Spoiler alert: wilskracht is een slechte lijm voor existentiële scheuren.

Daar lig ik dan. Opgerold in de zetel, mijn schouders ergens ter hoogte van mijn oren. Het is die typische, onbewuste spanning; mijn lichaam dat zich schrap zet tegen de wereld. Buiten kraakt de vorst in de kale takken, terwijl de vrieskou genadeloos tegen de ramen beukt. Ik sluit mijn ogen — niet uit vermoeidheid, maar met een zachte, bewuste kracht.