Er zijn dagen dat ik het nieuws lees en dan lijkt het alsof de wereld uit elkaar aan het vallen is.
Conflicten. Machtsstrijd. Oorlogen die ineens minder ver weg lijken dan vroeger.
Soms vraag ik me af:
wat gebeurt er eigenlijk met ons?
En ergens in mij komt dan een gedachte op. Geen groot inzicht. Eerder een zachte tegenstem.
Misschien gebeurt er niets nieuws.
Misschien zie je gewoon duidelijker wat er altijd al was.
Toch voelt het als veel.
Te veel problemen waar wereldleiders geen antwoord op lijken te hebben.
Experts die elkaar tegenspreken.
En ik, ergens daar tussenin, met het stille knagende gevoel dat mijn invloed verwaarloosbaar is.
Misschien is dat precies wat je voelt, zegt die stem.
Onmacht.
Dat woord voelt al net zo ongemakkelijk als het gevoel dat het beschrijft.
En ondertussen kijk ik naar klimaatverandering, migratie, technologische versnelling, geopolitieke spanningen — en alles lijkt met alles verbonden. Niemand lijkt het geheel echt te overzien.
Ik merk dat ik al snel denk:
dit is te complex, iemand moet dit oplossen.
En dan komt die stem weer, bijna achteloos:
Wat als complexiteit helemaal geen probleem is dat opgelost moet worden?
Ik frons mijn wenkbrauwen.
Wat bedoel je daarmee?
Misschien is complexiteit gewoon een eigenschap van het leven.
Zoals de zee golven heeft.
Omdat water nu eenmaal beweegt.
Ik herkauw de woorden in mijn mond. Het leven zelf voelt tenslotte ook zo:
gelaagd, rommelig, onvoorspelbaar.
Dus het systeem is niet kapot? vraag ik.
Niet noodzakelijk, zegt de stem.
Misschien is het alleen… levend.
Toch schuurt dat antwoord tegen de binnenkant van mijn schedel.
Want eerlijk gezegd voelt die complexiteit vaak niet levendig.
Ze voelt bedreigend.
Wat doe je eigenlijk wanneer het je te veel wordt? vraagt de stem.
Ik moet even nadenken.
Meestal ga ik harder denken, zeg ik.
Mijn hoofd begint te draaien. Ik wil begrijpen wat er gebeurt. Ik wil verbanden zien. Oplossingen bedenken.
En hoe voelt dat?
Alsof alles gespannen raakt.
Alsof mijn systeem in een soort alarmstand gaat.
Alsof ik moet rennen, ook al zit ik gewoon stil.
De stem zegt even niets.
En wat nog? vraagt ze dan.
Ik zucht.
Soms doe ik het tegenovergestelde.
Dan haak ik af. Ik lees minder nieuws. Ik vermijd het gewoon.
Ik trek me terug in mijn eigen kleine wereld. Dingen die ik wel kan overzien.
Dat voelt veiliger?
Ja.
Maar ook… kleiner.
Het blijft even stil tussen die twee gedachten.
Misschien zijn dat de twee manieren waarop mensen meestal reageren op complexiteit, zegt de stem uiteindelijk.
Stress.
Of terugtrekking.
Ik knik, al ziet niemand dat.
In het eerste geval vecht ik, zeg ik.
In het tweede sluit ik me af.
Precies.
Maar geen van beide voelt echt als vrede.
Dat klopt, zegt de stem.
Het ene is onrust.
Het andere lijkt rust, maar is vooral afstand.
Ik laat dat rondgaan in mijn hoofd.
Dus wat blijft er dan over?
De stem wordt zachter.
Misschien is er nog een derde mogelijkheid.
Welke?
Een manier van aanwezig zijn die niet meteen in gevecht gaat…
maar ook niet wegloopt.
Een toestand waarin je tegelijk alert en ontspannen bent.
Niet verdoofd.
Niet gespannen.
Gewoon… aanwezig.
Dicht bij jezelf, en toch open naar wat er gebeurt.
Ik probeer me dat voor te stellen.
Dat klinkt eerlijk gezegd niet zo gemakkelijk.
Het begint klein, zegt de stem.
Gewoon even zitten.
Niet meteen iets moeten begrijpen.
Niet meteen iets oplossen.
Alleen merken dat je er bent.
En dan?
Dan merk je langzaam dat die rust niet alleen bestaat in stilte.
Dat je haar ook kunt meenemen terwijl het leven gewoon doorgaat.
Terwijl het nieuws doorgaat.
Terwijl de wereld doorgaat.
Ik voel iets verschuiven in mijn borst. Alsof er een klein beetje ruimte bijkomt.
Dus het gaat er niet om dat de wereld eenvoudiger wordt?
Ik hoor bijna een glimlach in het antwoord.
Nee.
Het gaat erom dat jij ruimer wordt.
Ik adem langzaam in.
En dan kan ik de complexiteit dragen?
Ja.
Zonder kramp?
Zonder kramp.
Zonder mezelf af te sluiten?
Ook dat.
Even staan we stil bij die gedachte.
En ergens begint iets me te dagen.
Misschien verschijnt vrede niet eerst in de wereld.
Misschien begint ze ergens anders.
Hier.
In de manier waarop ik aanwezig ben in wat er gebeurt.
En net voordat de stem weer oplost in stilte, zegt ze nog één ding:
De wereld hoeft niet minder complex te worden…
…opdat jij meer vrede kunt ervaren.
Reactie plaatsen
Reacties