Björn Josk
Sommige dingen krijgen pas woorden wanneer ik er een tijdje mee onderweg ben. Over wat me raakt, verwart, verwondert of doet stilstaan, schrijf ik verder in Onderweg.
Mijn weg
Op de schoolbanken leerde ik over sociaal-cultureel werk. Daarna bracht ik meer dan tien jaar door als professioneel hulpverlener in therapeutische settings, onder andere met mensen met een verslavingsproblematiek en geïnterneerden.
Maar niet alleen mijn professionele weg bepaalt hoe ik vandaag mensen begeleid.
Ook het leven zelf was een leermeester.
Ik groeide op tussen Oostenrijkse en Belgische roots en leerde al vroeg iets over ergens bij horen en tegelijk tussen werelden staan. Natuur, creativiteit en buiten de lijnen denken liepen als een rode draad door mijn leven.
Er waren lange relaties en breuken, verlangen en verlies, conflict en de neiging om het juist uit de weg te gaan. Er waren periodes van zoeken, therapie en eerlijke zelfreflectie. Ik reisde langdurig door de wereld en trok ooit 4.000 kilometer te voet, samen met honden — een ervaring waarin vertragen, eenvoud en onderweg zijn een andere betekenis kregen.
Later kwamen er nieuwe liefde, vaderschap en het leven met twee kinderen. Ook rouw liep mee: het afscheid van mensen en dieren die mij dierbaar waren, soms op manieren die moeilijk te bevatten waren.
Doorheen die jaren vonden ook sjamanisme, taoïsme, mannencirkels, animal assisted coaching en ritueel hun plaats in mijn leven. Niet als een verzameling technieken of antwoorden, maar als verschillende manieren om te kijken, te ervaren en in relatie te staan.
Ik begeleid mensen dan ook niet alleen vanuit wat ik geleerd heb, maar ook vanuit wat ik zelf ben tegengekomen, heb vastgehouden, verloren, onderzocht en opnieuw heb leren bewegen.
Dat alles bracht me niet op een plek waar ik het weet.
Wel op de plek waar ik nu ben.
Wat onderweg veranderde
Als ik terugkijk op mijn weg tot hier, herken ik een aantal bewegingen.
Van veel in mijn hoofd leven naar meer voelen en ervaren.
Van mezelf los zien van de natuur naar opnieuw beseffen dat ik er deel van ben.
Van verwijt, oordeel en afstand naar vaker kiezen voor verbinding, expressie en compassie.
Van vluchten en verdoven naar leren blijven bij wat ongemakkelijk, pijnlijk of moeilijk is.
Van vooral zoeken naar wat ík nodig heb naar de vraag wat ik kan bijdragen.
Niet als een weg die afgelegd is.
Niet als iets wat me altijd lukt.
Wel als een richting waarin ik steeds opnieuw probeer te bewegen.
Hoe ik vandaag werk
In mijn begeleiding hoef je niet eerst te weten waar je naartoe wilt. We kunnen beginnen bij wat er is.
Ik werk graag ervaringsgericht en dicht bij wat zich in het moment aandient. Soms via gesprek, soms via het lichaam, natuur of beweging. Binnen het sjamanistische werk kunnen ook ritueel, vuur, ceremonie en oude tradities een plek krijgen.
Ik probeer daarbij niet vóór iemand te weten wat goed is. Ik loop een stuk mee, stel vragen, spiegel en nodig uit om ook daar te blijven waar je misschien liever van weg beweegt.
Ik ben niet aangekomen. En misschien hoeft dat ook niet.
Lichtwolven is voor mij een plek om onderweg te zijn — samen met mensen, dieren en de wereld rondom ons.