DE ROEDEL
Geen enkele hond werkt hetzelfde. Gelukkig maar.
Onze honden leven met ons. Lang voordat ze deel worden van een sessie, zijn ze hond — met een eigen karakter, geschiedenis, voorkeuren en grenzen.
Ze verschillen in leeftijd, temperament en in de manier waarop ze contact maken. De ene zoekt gemakkelijk nabijheid, de andere kijkt liever eerst vanop afstand. Wat vandaag fijn voelt, hoeft dat morgen niet te zijn.
Binnen Lichtwolven zoeken we daarom niet naar de perfecte therapiehond. We kijken telkens opnieuw welke hond wil en kan deelnemen en wat voor hem op dat moment klopt.
De hond hoeft zich niet aan te passen aan het werk. Het werk past zich mee aan de hond aan.
Ontmoet onze roedel
Drie honden. Drie verschillende manieren van in de wereld staan.
Thor
Yukon
Nazca
Samen vormen ze onze huidige roedel. Maar hun plek binnen Lichtwolven begint niet bij het werk dat ze doen. Ze zijn in de eerste plaats deel van ons leven.
Hond zijn komt eerst
Ook de hond heeft iets te zeggen over wat er gebeurt.
Onze honden hoeven niet beschikbaar te zijn omdat er een sessie gepland staat. Ze mogen contact zoeken, afstand nemen, rusten of niet deelnemen.
We kijken naar hun lichaamstaal en naar kleine veranderingen in spanning, contact en herstel. Een grens hoeft niet groot te worden voordat we ernaar luisteren.
Ook tijdens een sessie blijven we daarom naar twee kanten kijken: wat betekent de ontmoeting voor de mens, én wat betekent deelname voor de hond?
Soms betekent goede dierondersteunde therapie ook dat een hond niet meedoet.
Zijn welzijn staat niet naast het therapeutische proces. Het maakt er deel van uit.
Leven in de roedel
Werken met onze honden begint bij samenleven met hen.
Onze honden delen hun dagen met elkaar en met ons. Er is ruimte om te lopen, snuffelen, graven, spelen, rusten en gewoon hond te zijn.
Ze hebben hun eigen relaties, voorkeuren en plekken waar ze zich kunnen terugtrekken. Het grootste deel van hun leven hoeft helemaal niets van hen gevraagd te worden.
Door met hen samen te leven leren ook wij voortdurend. Over hun taal. Over grenzen en herstel. Over wat we soms verkeerd begrijpen. En over hoe belangrijk het is dat een hond vooral ook gewoon hond mag zijn.
Wat wij tijdens een sessie van hen vragen, kan nooit losstaan van het leven dat zij daarbuiten leiden.
Samenwerken, niet inzetten
De hond is geen instrument in onze begeleiding.
Wanneer een hond deelneemt aan een sessie, zoeken we naar een ontmoeting waarin ruimte is voor mens én dier.
Dat betekent dat we niet alleen kijken naar wat een hond bij iemand teweegbrengt. We kijken ook naar zijn eigen ervaring, grenzen en keuzes.
Soms zoekt een hond contact. Soms blijft hij liever op afstand. Soms ontstaat er spel of beweging. Soms gebeurt er ogenschijnlijk bijna niets.
We hoeven de hond niet voortdurend iets te laten doen om van betekenis te kunnen zijn.
Wie er niet meer naast ons loopt
Sommige roedelleden blijven deel van de weg.
Onze roedel bestaat niet alleen uit de honden die vandaag naast ons lopen.
Doorheen de jaren deelden verschillende honden ons leven en ons werk. Ieder van hen bracht zijn eigen verhaal mee. Ze hebben mee gevormd hoe we vandaag naar honden kijken en hoe we met hen samenleven en werken.
Ice Cool · Amon · Noucky · Booster · Kamiel
Ze lopen niet meer naast ons. Wat ze ons leerden, reist wel verder mee.
Wat honden ons leerden
Sommige lessen ontstaan alleen door lang genoeg naast een ander wezen te leven.
Onze honden hebben ons geleerd over nabijheid en afstand. Over duidelijk zijn zonder hard te worden. Over rust, spel, verlies en opnieuw verbinding zoeken.
Maar misschien vooral dit: dat we hen niet hoeven te maken tot iets wat ze niet zijn.
We hoeven geen wolf in hen te zoeken. We mogen leren kijken naar de hond die voor ons staat.
De roedel ontmoeten?
Je hoeft vooraf niet te weten welke hond bij je past. We kijken samen welke ontmoeting passend kan zijn — voor jou én voor de hond — en wat er van daaruit mag ontstaan.