Daar lig ik dan. Opgerold in de zetel, mijn schouders ergens ter hoogte van mijn oren. Het is die typische, onbewuste spanning; mijn lichaam dat zich schrap zet tegen de wereld. Buiten kraakt de vorst in de kale takken, terwijl de vrieskou genadeloos tegen de ramen beukt. Ik sluit mijn ogen — niet uit vermoeidheid, maar met een zachte, bewuste kracht.
Ik begin te luisteren.
Eerst is er alleen het trage stromen van de lucht door mijn neus. Dan, als de buitenwereld vervaagt, hoor ik het: het ritme van mijn hart, het pompende ruisen van mijn bloed. Ik glijd weg, dieper de stilte in. Maar deze stilte is niet leeg. Ze voelt vruchtbaar, zwaar van potentieel. Het ‘Grote Luisteren’ is begonnen en elke vezel van mijn bestaan staat op scherp.
En daar, in de diepte, voel ik de onrust. Het is geen pijn, maar een zeurend verlangen. Een subtiele trilling die door het ijzige winterveld van mijn innerlijke wereld reist. Wat begon als een simpele rilling door de kou, transformeert plotseling in een trilling van betekenis. Ik besef dat de spanning in mijn schouders geen last is die ik moet afwerpen, maar ingehouden kracht. Een veer die gespannen staat, klaar om los te laten.
Ik bereid me voor.
In mijn geest word ik de specht in de vroege ochtend. Ik zie mezelf zitten tegen die harde, dode boomtop. Vastberaden. Geduldig. Ik hamer niet zomaar; ik hamer uit pure noodzaak. Ik moet die korst openbreken. Ik luister naar de holtes in het hout, zoekend naar de plek waar het leven zich verschuilt.
"Leef," hoor ik de specht in mijn binnenste hameren. "Leef je eigen roep."
Ik doe mezelf een belofte: straks breek ik door deze winter heen. Niet met geweld, maar met de kracht van expressie — de expressie die ik in essentie ben. Met de kracht van Creatie.
Ik ben in liefde geboren, en het is tijd dat die liefde vrijer door me heen mag stralen. Authentieker dan ooit tevoren. Niet alleen voor mezelf, maar opdat het ook bij jou iets mag raken.
De winter is nog niet voorbij, maar het vuur is aangestoken.
Bonus.
Hieronder deel ik een eenvoudig ritueel dat je kan helpen om je innerlijke trilling om te zetten in een concrete 'roep' naar de buitenwereld.
Benodigdheden: Een trommel, een ratel of simpelweg je eigen borstkas (als klankbord), en een klein takje van een boom (bij voorkeur een dode tak die je buiten hebt gevonden).
De Cocon doorbreken
Zit in je vertrouwde houding (benen opgetrokken). Adem diep in en voel de spanning in je schouders. Visualiseer dat deze spanning de 'veer' is die gespannen staat.
Het Scherpen van de Snavel
Neem het takje tussen je handen en wrijf er krachtig overheen. Voel de wrijving en de warmte. Spreek hardop je intentie uit: "Ik scherp mijn focus, ik erken mijn kracht."
De Roffel van Manifestatie
Begin met je vingers een ritme te tikken op je borstbeen of op je instrument. Begin zacht, passend bij de trilling die je voelde. Versnel het ritme totdat het voelt als de roffel van een specht - krachtig, doelgericht en helder.
De Expressie-kreet
Laat bij de laatste slag een klank los (een 'Ah' of 'Ooh'). Stel je voor dat deze klank de draad is die vanuit je innerlijke wereld door de bevroren ruit de wereld in vliegt.
Het Offer
Leg het takje buiten in de sneeuw of op de koude aarde als symbool dat je je intentie hebt 'geplant' in de tastbare wereld.
Reactie plaatsen
Reacties