Hij wil weten waarheen

Gepubliceerd op 21 november 2026 om 12:52

Daar zit ik dan. Mijn knieën opgetrokken, mijn armen om mezelf heen geslagen. Mijn ogen dicht. Ergens tussen rust en een vermoeidheid die ouder lijkt dan ikzelf.

Achter mij beweegt een schim. Een onrustige gestalte, opgebouwd uit volgeschreven bladzijden, herinneringen, verklaringen en onafgemaakte zinnen. Hij fluistert me iets toe. Iets wat ik al honderden keren gehoord heb. Soms verandert hij een woord, voegt hij een detail toe, vindt hij een nieuwe verklaring. Maar eigenlijk vertelt hij steeds hetzelfde verhaal.

Mijn verhaal.

Ik houd hem vast. Of houdt hij mij vast? Ik weet het niet meer. Misschien is dat precies het probleem.

Ik heb nogal wat tijd doorgebracht in mijn hoofd. Er valt daar genoeg te ontdekken. Hele gangen vol flarden uit het verleden, kamers waarin ik liever niet kom, deuren die ik zorgvuldig gesloten houd. En natuurlijk die ene kamer waarin ik telkens opnieuw probeer te begrijpen waarom ik geworden ben wie ik ben.

Waarom bepaalde woorden me raken. Waarom ik soms verstijf terwijl er eigenlijk niets aan de hand lijkt. Waarom mijn lichaam zich schrap zet voor iets wat allang voorbij is.

Ik heb mijn angsten ondertussen zo grondig bestudeerd dat ik vermoed dat ze zelf niet meer weten waarover ze oorspronkelijk gingen. Ik ken hun ontstaansgeschiedenis, hun familieverbanden en vermoedelijk ook hun bloedgroep.

Alleen; vertrekken doen ze niet.

Integendeel. Hoe beter ik ze leerde kennen, hoe vertrouwder ze werden. Ik gaf ze een plek, richtte het huis van mijn geschiedenis zorgvuldig in en hing mijn inzichten aan de muur. Soms nodigde ik anderen uit om te komen kijken. Zie je wel, daarom ben ik zo. Daarom durf ik niet. Daarom kan ik niet anders.

En ergens onderweg begon ik mijn eigen verhaal te geloven. Niet alleen de feiten, maar ook de conclusies die ik eraan verbonden had.

Dat ik nu eenmaal zo ben.

Dat bepaalde dingen voor mij niet weggelegd zijn.

Dat mijn verleden dat allemaal verklaart.

Het merkwaardige aan een overtuigend verhaal is dat ik het op den duur niet meer in vraag stel. Ik ga erin wonen. Ik ken elke kamer, elke krakende vloerplank, elke schaduw op de muur. Het is er misschien niet bijzonder aangenaam, maar ik weet tenminste waar de meubels staan.

Soms vermoed ik zelfs dat ik mijn angsten helemaal niet kwijt wil. Ze hebben me tenslotte jarenlang gezelschap gehouden. Bovendien zou ik zonder hen opnieuw moeten ontdekken wat er allemaal mogelijk is.

En dat lijkt me, eerlijk gezegd, nogal vermoeiend.

 

Ondertussen zit mijn lichaam daar ook nog ergens.

Mijn schouders halverwege mijn oren. Mijn adem die zich nauwelijks verder waagt dan mijn borst. Een buik die zich aanspant zonder dat iemand hem daarom gevraagd heeft. Mijn kaken stevig op elkaar, alsof ik met mijn tanden iets probeer vast te houden wat allang verdwenen is.

En ik blijf vragen waarom.

Waarom voel ik dit? Waar komt het vandaan? Wat heb ik nog niet begrepen?

Alsof ik een brandend huis probeer te blussen door de bouwplannen te bestuderen.

 

Op een dag vraag ik mijn lichaam wat het eigenlijk nodig heeft.

Het antwoordt niet.

Tenminste, niet in een taal die ik ken.

Er drukt iets tegen mijn borst, alsof er vanbinnen iemand tegen een gesloten deur leunt. Mijn buik trekt samen. Mijn rechterhand beweegt een fractie, zonder dat ik haar daarom gevraagd heb.

Ik wil weten waarom.

Natuurlijk wil ik weten waarom.

Mijn lichaam heeft nog maar net iets van zich laten horen en daar sta ik alweer, met mijn notitieboekje. Een trilling moet ergens vandaan komen. Een zucht moet iets betekenen. Zelfs mijn bevrijding wil ik nog begrijpen.

Het heeft daar, vermoed ik, schoon genoeg van.

Alsof alles wat ik voel een boodschap is die ik moet ontcijferen. Alsof mijn lichaam pas mag ontspannen wanneer mijn hoofd het hele verhaal heeft begrepen.

Maar misschien hoeft niet overal een verklaring voor te zijn.

Misschien mag een trilling gewoon een trilling zijn. Een zucht een zucht. Een beweging een beweging.

Misschien hoef ik zelfs mijn lichaam niet helemaal te begrijpen.

Die gedachte maakt me vreemd genoeg wat onrustig. Want als ik mijn verhaal niet langer nodig heb om te verklaren wie ik ben, wat blijft er dan over?

Wie ben ik zonder al die zorgvuldig verzamelde redenen waarom ik doe wat ik doe?

En wat als ik op een dag ontdek dat sommige grenzen die ik mezelf ooit stelde, niet meer op dezelfde plaats liggen? Dat ik iets kan wat ik mezelf jarenlang heb afgeraden? Dat ik misschien al die tijd binnen ben blijven zitten, terwijl niemand me nog tegenhield?

Geen bijzonder comfortabele gedachte. Ergens zou ik liever ontdekken dat de deur stevig op slot zit. Dan hoef ik tenminste niet te beslissen of ik naar buiten wil.

 

Ik voel mijn voeten op de grond.

Mijn schouders zakken een beetje.

Er gebeurt verder niets bijzonders.

Geen openbaring. Geen overweldigende ontlading. Geen plotseling inzicht dat vijftig jaar geschiedenis in één beweging oplost.

Mijn lichaam lijkt zich daar weinig van aan te trekken.

Het wil zich uitrekken.

Ik laat het begaan.

Mijn armen gaan omhoog, mijn rug strekt zich. Ergens tussen mijn schouderbladen kraakt iets wat daar vermoedelijk al een tijdje op wachtte. Ik adem uit. Langer dan verwacht.

En dan moet ik lachen.

Niet omdat ik iets begrepen heb. Misschien juist omdat ik voor één keer niets hoef te begrijpen.

Ik kijk opnieuw naar de foto.

Daar zit ik nog steeds, met mijn armen om mijn knieën. Achter mij de schim, druk in de weer met zijn papieren. Hij heeft ongetwijfeld nog een paar hoofdstukken klaar. Nieuwe inzichten, oude verklaringen, misschien zelfs een verrassende plotwending.

Ik hoef hem niet weg te sturen. Hij hoort bij mij. Mijn geschiedenis blijft mijn geschiedenis, maar misschien hoeft ze niet langer de hele tijd aan het woord te zijn.

Ik stel me voor dat ik langzaam mijn armen open, mijn voeten stevig neerzet. Dat ik opsta, wat onwennig, zoals iemand die jarenlang in een te kleine stoel heeft gezeten.

De schim kijkt verbaasd op.

Ik zet een stap.

Hij wil weten waarheen.

Ik ook.

Maar voor het eerst vind ik dat niet zo erg.

 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.